Technologia CNC wywodzi się z potrzeb przemysłu lotniczego. Pod koniec lat czterdziestych XX wieku koncepcję zaproponowała amerykańska firma produkująca helikoptery.
Początkowy pomysł na obrabiarki CNC został opracowany w 1952 roku przez MIT, który wyprodukował trzy-osiową frezarkę CNC. W połowie-lat pięćdziesiątych tego typu frezarki CNC zaczęto używać do obróbki części samolotów. W latach sześćdziesiątych systemy i oprogramowanie CNC stawały się coraz bardziej dojrzałe i wyrafinowane, a obrabiarki CNC były wykorzystywane w różnych sektorach przemysłu, ale największym użytkownikiem pozostał przemysł lotniczy. Niektóre duże fabryki lotnicze zostały wyposażone w setki obrabiarek CNC, głównie maszyny do cięcia. Części obrabiane CNC obejmują integralne panele, belki, poszycia, grodzie, śmigła i wnęki formowe do obudów, wałów, tarcz i łopatek silników lotniczych, a także specjalne powierzchnie wnęk do komór spalania silników rakietowych na paliwo ciekłe. Wczesny rozwój obrabiarek CNC skupiał się na ciągłej kontroli trajektorii.
Ciągła kontrola trajektorii, znana również jako kontrola konturu, wymaga, aby narzędzie poruszało się względem przedmiotu obrabianego po z góry określonej trajektorii. Później intensywnie promowano rozwój obrabiarek CNC ze sterowaniem punktowym--od punktu do punktu. Sterowanie od punktu do-punktu odnosi się do przemieszczania narzędzia z jednego punktu do drugiego, pod warunkiem, że może ono dokładnie dotrzeć do celu, niezależnie od ścieżki ruchu.
